آسمان ۾ مشتريءَ جي جاءِ
هي Compass موجوده Azimuth مان مشتريءَ جو رخ ڏيکاري ٿو. انگ اکر Live Sky API مان تازه ٿين ٿا.
هي انگ ھن مھل جي فلڪياتي حساب مطابق آھن ۽ گرھ جي چرپر سان مسلسل تبديل ٿيندا رھن ٿا. ھتي موجود انگ اکر هر 30 سيڪنڊن تي تازا ڪيا وڃن ٿا.
هي Compass موجوده Azimuth مان مشتريءَ جو رخ ڏيکاري ٿو. انگ اکر Live Sky API مان تازه ٿين ٿا.
مشتري سج کان پنجين مدار ۾ آهي. هي بصري منظر صرف تعليمي نمائندگي آهي، حقيقي فاصلا scale تي نہ آهن.
5.20 AU
مشتري نظام شمسي جو سڀ کان وڏو گرھ آھي، جيڪو سج کان پنجين مدار ۾ گردش ڪري ٿو. ھي پٿريلو گرھ نہ، پر ھڪ گئسي ديو آھي، جنھن جي فضا گهڻو ڪري ھائڊروجن ۽ ھيليم تي ٻڌل آھي.
مشتري پنھنجي وڏي جسامت، طاقتور ڪشش ثقل، تيز گردش ۽ گهڻن چنڊن سبب نظام شمسي جي بناوت ۽ حرڪت کي سمجهڻ لاءِ اھم گرھ آھي.
سنڌ مان مشتري کي صاف آسمان ۾ تمام روشن، اڇي يا هلڪي پيلوڇٽ نقطي طور ڏسي سگهجي ٿو. اهو اڪثر تارن کان وڌيڪ روشن نظر ايندو آھي ۽ ان کي سڃاڻڻ ٻين گرھن جي ڀيٽ ۾ سولو هوندو آھي.
ننڍي دوربين سان مشتري جا چار گليليائي چنڊ — Io، Europa، Ganymede ۽ Callisto — پڻ ڏسي سگهجن ٿا.
مشتري روشني، آسمان ۽ ديوتائن سان لاڳاپيل لفظي سلسلو ڏيئو → ديو → ديوا سان ڳنڍجي ٿو.
ھارپر اينڊ ڊگلس مطابق پروٽو انڊو پاڙ *dyeu- جو بنيادي مطلب to shine آھي. هي نوٽ مشتري جي نالي سان لاڳاپيل قديم آسماني، روشنيءَ ۽ ديوي تصور کي سنڌي پڙهندڙ لاءِ سمجهائڻ لاءِ شامل ڪيو ويو آھي.
مشتري سج جي چوڌاري زمين کان ٻاهرئين، پنجين مدار ۾ گردش ڪري ٿو. مشتري جو هڪ سال لڳ ڀڳ 11.86 زميني سالن برابر آھي، جڏھن تہ ان جي پنھنجي گردش تمام تيز آھي ۽ هڪ ڏينھن لڳ ڀڳ 9 ڪلاڪ 56 منٽ ۾ مڪمل ٿئي ٿو.
مشتري جا 95 کان وڌيڪ سڃاتل چنڊ آھن. انهن مان چار وڏا گليليائي چنڊ — Io، Europa، Ganymede ۽ Callisto — فلڪياتي مشاهدي ۽ سائنسي محققن لاءِ ۾ سڀ کان وڌيڪ مشھور آھن.
Io، Europa، Ganymede ۽ Callisto مشتريءَ جا چار مشهور وڏا چنڊ آهن، جن کي گليليائي چنڊ سڏيو وڃي ٿو. ننڍي دوربين سان به انهن جو مشاهدو ممڪن ٿي سگهي ٿو.
مشتريءَ جو وڏو ڳاڙهو داغ هڪ ڊگهي عرصي کان جاري عظيم طوفاني نظام آهي. اهو مشتري جي فضا، تيز هوائن ۽ گئسي بناوت کي سمجهڻ لاءِ اهم مثال آهي.
مشتري جي فضا گهڻو ڪري ھائڊروجن ۽ ھيليم تي ٻڌل آهي. ان جي اندروني بناوت ۾ دٻاءُ، گرمي ۽ metallic hydrogen جهڙا تصور سائنسي محققن لاءِ جا اهم موضوع آهن.
مشتري جو مقناطيسي ميدان نظام شمسي جي سڀ کان طاقتور planetary magnetospheres مان آهي، جيڪو چنڊن، تابڪاري belt ۽ aurora تي اثرانداز ٿئي ٿو.
مشتري نظام شمسي جي بڻاوت، گرھن جي ٺھڻ ۽ وڏن گئسي فزڪس کي سمجهڻ لاءِ نھايت اھم گرھ آھي. ان جي طاقتور ڪشش ثقل ڪيترن پٿريلن آسماني جسمن، پڇڙ تارن ۽ چنڊن جي مدارن تي اثر وجهي ٿي.
| خصوصيت | مشتري | ڌرتي |
|---|---|---|
| قسم | گئسي ديو | پٿريلو گرھ |
| قطر | 139,820 km | 12,742 km |
| هڪ ڏينھن | 9 ڪلاڪ 56 منٽ | 24 ڪلاڪ |
| هڪ سال | 11.86 زميني سال | 365.25 ڏينھن |
| چنڊ | 95 کان وڌيڪ | 1 |
مشتري نظام شمسي جو سڀ کان وڏو گئسي ديو گرھ آهي. سنڌ مان ان جو مشاهدو نسبتاً آسان هوندو آهي، ڇاڪاڻ تہ اهو اڪثر تارن کان وڌيڪ روشن نظر اچي ٿو. موجوده لائيو انگ اکر رسدگاھ جي Live Sky Engine مان ورتا وڃن ٿا، جڏهن تہ بنيادي فلڪياتي ڄاڻ NASA، JPL ۽ IAU جهڙن حوالن سان هم آهنگ رکي وئي آهي.
مشتريءَ جو قطر ۽ وزن نظام شمسي جي ٻين سڀني گرھن کان گهڻو وڏو آھي، تنھنڪري ان کي سڀ کان وڏو گرھ چيو ويندو آھي.
مشتري جي لساني نوٽ ۾ ڏيئو، ديو ۽ ديوا کي Proto Indo-European پاڙ *dyeu- يعني to shine سان لاڳاپيل ڪيو ويو آھي.
مشتري جا مشهور گليليائي چنڊ Io، Europa، Ganymede ۽ Callisto آھن.